Psalm LVIII.
1.
Spreekt gy, vergad'ring! rechte réden?
O mensen kind'ren! oordeelt gy
Naer billykheid? Men zegge vry,
Dat gy slegs ongerechtighéden
In 't herte werkt, ja dat geweld
Voor recht op uwe weegschaal geld.
2.
De boozen zyn van God geweeken
De leugenspreekers mis gegaan
Van moeders lyf 't geboort-uur aan;
Venynig zyn ze als flangesteeken,
Gelyk een adder zelf, die voor
's Beleezers kunstjes stopt het oor.
3.
Verbreek in hunne kaakebeenen
De tanden, ja, verbreek, o God!
Der leeuwen baktand; laat ze, vlot
Als water, driftig gaan daar heenen;
Maak hunne pyl, ter pees' gebragt,
Als afgesneên, gants zonder kragt.
4.
Laat ze als een slek versmelten, rotten,
Als eener vrouwe misdragt zyn,
Nooit zien den lieven zonneschyn.
Eer dan de doornstruik uwe potten
Doet zieden, zal hy ze, in het woên
Zyns toorns, als leevendig verdoen.
5.
Dc oprechten zullen zig verblyden
Op 't zien der wraake, en hunnen voet
Nog baaden in der boozen bloed.
De mensen zullen 't zaam belyden:
Voor 't vroome volk is vrugt bewaard;
Daar is een God die richt op aard.