Psalm CVII.
1.
Komt, looft den Heere, om réden Dat hy goeddaadig is: Zyn' goedertierenhéden Zyn eeuwig vast en wis; Dus zy der geenen taal Die God verloste uit banden, Die hy zo meenigmaal Bevrydde uit 's vyands handen;
2.
Die hy te zaam vergaêrde Van oost, west, noord en zee; Die 't woeste pad der aarde Doordwaalden stad noch steê Ter wooning' vonden, door Den hongersnood vervielen, Na water dorstten, voor Hunne overstelpte zielen.
3.
Zy riepen tot den Heere In hunne angstvalligheid; Die heeft ze, zyner eere, Gered, te recht geleid, Ter woonstad in doen gaan. O! dat ze God nu pryzen, Zyn' goedheid, wonderdaân Voor 't mensdom klaar bewyzen.
4.
Hy heeft den dorst verzadigd Der dorstigen na nat, Met spyze begenadigd Elkeen die honger had; Die in het duister, naar, En in doods schaduw' lagen, Verdrukt, in de yzers zwaar Geboeid en vast geslaagen:
5.
Omdat ze Gods geboden Weêrstreefden; wyl de raad Des hoogsten aller goden Van hen zelf wierd versmaad: Dies heeft hy 't hert in hen Verneêrd door zwaarighéden. Zy zyn gestruikeld, en, Gants hulploos, misgetreeden.
6.
Doch riepen zy na boven Tot God, in hunnen nood; Hy bragt ze uit duist're klooven En schaduw' van de dood, Ja brak hunn' band van één. O! dat ze God nu pryzen, Zyn' goedheid wonderheên Voor 't mensdom klaar bewyzen.
7.
Hy brak de kop're deuren En yz're grendels af. De zotten doet hy treuren, Tot hunner zonden straf En plaag voor slinks bestaan: Wyl ze alle spyze wraakten, En eindlyk zelf tot aan De poort der dood genaakten.
8.
Doch baden zy den Heere In hunne angstvalligheid; Die heeft ze, t'zyner eere, Ten noodstande uitgeleid: Hy heeft by stemgeluid Zyn woord aan hen gezonden; Hy heelde en rukte ze uit Hunn' kuilen, naare afgronden.
9.
Dat zy hunn' lof doen merken Voor God, zo goed en waard, En zyne wonderwerken Voor alle volk op aard'; Dat zy den Heere altyd, Lofofferende, pryzen, En, juichende en verblyd, Zyn' werken, klaar bewyzen.
10.
Zy die de zee bebouwen, Op groote wat'ren gaan Koophandel doen, aanschouwen Gods werken, wonderdaân In peilloos diepen grond: Daar ryst, slegs op zyn spreeken, Een stormwind, die terstond De golven op doet steeken.
11.
Nu hémelhoog gesteegen, Dan afgrondwaarts gesneld, Zyn ze angstig en verlégen, Zo dat hunn' ziel versmelt: Zy dansen, wagg'len t' zaam Als dronkaarts, ongebonden, En worden, hoe bekwaam, In wysheid gants verslonden.
12.
Doch roepen ze in gevaaren Tot God, die helpt ze 'er uit; Hy doet den storm bedaaren, En stilt het woest geluid Der golven, hoe beroerd; Dies zyn zy blyde mensen: Wyl hy ze heeft gevoerd Ter haven van hun wensen.
13.
Dat zy hunn' lof doen merken Voor God, zo goed en waard, En zyne wonderwerken Voor alle volk op aard'; Dat zy hem 't hoogst van staat In 's volks gemeente noemen; Dat zy hem in den raad En stoel der oudsten roemen.
14.
Hy maakt, van frisse beeken En watertogten, woud En dorre en schraale streeken, Van 't vrugtbaar land een zout, Om 's volks boosaardigheên; Hy maakt weêr 't woud tot vlieten, Doet wat'ren na beneên Uit dorre streeken schieten.
15.
Hy geeft daar huizen, hoven, Aan elk die honger had: Zy stigten daarenboven Ter wooninge eene stad, Bezaaijen 't akkerland En planten wyngaardlooten, Daar haast aan allen kant Veel vrugt van word genooten.
16.
Hy doet ze door zyn' zeegen Vermeerd'ren daar ter steê, En maakt ze nooit verlégen Door 't mind'ren van hun vee; Daarnaa doch neemen ze af, En komen, in 't byzonder Door druk en kwaad, in 't graf, Door droefenis ten onder.
17.
Hy doet verachting daalen Op hunne mogendheên; Hy doet ze in 't woeste dwaalen, En, daar geen weg is, treên; Terwyl hy de armen stelt Op 't hooge en uit vermoeijen, Doende als het vee op 't veld De huisgezinnen groeijen.
18.
De oprechten, die dit merken, Zyn blyde in 's herten grond; Maar alle onrechte werken Verstoppen hunnen mond. Die wys is neem' dit aan, Om, met gezonde réden, Te letten, acht te slaan Op Gods goeddaadighéden.
Cookies on Poetry Cove