III.
En wederom is 't klein gezin
Voor 't avondmael ten disch vergaerd;
En dieper nog in de asch gekromd,
Zit de oude weder bij den haerd.
Weêr deed de vrouwe 't woord gestand,
Dat ze in heur boosheid sprak; want zie!
Geen brooze teil meer heeft hij, maer
Een houten schotel op de knie.
Thans ziet hij naer zijn plaets niet meer,
Maer hemelwaerts, als bad hij: ‘God!
Vergeef hun wat ze mij misdoen,
En gun mij 't einde van mijn lot!’
En man en vrouw intusschen eet
Maer voort, met gragen slok op slok,
Terwijl hun zoon, naest grootvaêrs zij,
Te kerven zit aen een stuk blok.
Doch eindlijk merkt de vrouw hem op:
‘Wat ligt ge daer en snippert hout?’
Zoo vraegt ze, ‘kom, aen tafel, kind!
Kom spoedig, of de pap wordt koud.’
En 't knaepje, zonder op te zien:
‘Neen, moeder lief, ik heb geen tijd.’
- ‘Geen tijd? welhoe! zoo spraakt ge nooit!
't Moet dan iet raers zijn, wat ge snijdt?
- O, niemedal! een trogsken slechts!
Iets dat u wordt met pap gevuld,
Wanneer ge later oud en stram,
Lijk grootva nu is, wezen zult!’
En man en vrouw staen, op dit woord,
Verstomd; - zij zien elkander aen,
Als had dit kind voor hunne ziel
Een schrikbaer licht plots op doen gaen.
En snikkend storten beiden thans
Geknield voor hunnen vader neêr;
En leiden, ieder met een hand,
Hem naer zijn plaets aen tafel weêr.