Levensbeelden

I.

De school is ten einde, - hoezee! hoerah! Woest stormen de knapen naer buiten, Klapwiekend als vogelen, wien men op eens De deur van hun kooi komt ontsluiten. O zie, wat gewemel, en hoor, wat geraes! Wat vreugd zich weêr vrij te gevoelen! Te loopen, te springen, te smijten, te slaen, In een stofwolk door een te krioelen! Zie! wat blos op die wangen, wat gloed in elk oog, Waer de bende, met vliegende haren,

Blij-schallend of ernstig, naer d'eisch van het spel, Op het plein u voorbij komt gevaren! O! gelukkige jongens, wien 't levensgenot In elk lid, in elk vezeltje spartelt, Wen ge uw krachten ontwikkelt in 't woelige spel, Wen ge als veulens herombriescht en dartelt!

En daer ginder, in zijn hoeksken, Aen den blinden muer geleund, Staet de kleine Kreuple weder, Roerloos op zijn kruk gesteund. In de school streeft hij al de andren, Met zijn vluggen geest wel voor, Maer bij 't spel kan hij zich enkel Hinkend slepen op hun spoor. Zie! hoe tenger zijn die leedjes, En hoe bleek dit zacht gelaet, Naest den blos en 't kloek gestel van Die hij droomend gadeslaet! Arme kleine! zeg, het gaet u Zeker vlijmend door 't gemoed, Daeglijks zoo die vreugd te aenschouwen, Waer ge nimmer meê aen doet?

Maer hij luistert niet; - zijn ziele Hangt geheel aen wat hij ziet! In verbeelding joelt hij mede, Worstelt, kraeit viktorie, vliedt, Huppelt, klautert, zweept den draeitol, Jaegt den reep in dolle vlugt, Danst op stelten, volgt den kaetsbal Op en neder door de lucht; - En, verslonden, opgetogen, Slaekt, och arme! soms zijn mond Meê een vreugdekreet, en zwaeit hij Tripplend met zijn kruksken rond! - Zielsbegoochling! hemelbalsem! Vloei, vloei lang nog in dit hert! Al te ras komt de uer toch, dat ge Wegdampt bij den gloed der smert, - Al te ras toch voelt de Kreupele Wat al stil-verkropten druk Hij door 't leven vaek met zich sleept, Die zich voortsleept op een kruk!