Levensbeelden

II.

' t Is kermis! 't is kermis! de dartle viool Strooit zilvren, blij-hupplende toonen Door 't wemelend loover, en zingt: Komt op! Komt, jeugdige knapen en schoonen! Komt op! 't is hier zoo koel in 't bosch! Waer zoudt ge toch lustiger dansen, Dan op 't roodbruin mos, dat de avondzon Besprenkelt met goudene glansen! - En daer nemen de rijen hun dwarlenden draei, Daer wiegen en vliegen de paren, En gieren en zwieren en wervlen door een, Of een reuzenzweep ze omme deed varen. En zie! bij 't vlugtige zwenken, zie! Wat gloeijen, wat stralen die kaken! Wat schittren die oogen, van 't wild genot Dat het zwendelend zwirlen doet smaken! Want ja! - dus arm in arm, dus hert Aen hert, met een teeder-beminde, Te tuimelen in den wielenden wals, Tot de boomen, tot alles verzwinde;

Tot ge niets meer om u heen ontwaert, Dan een lichtwolk, meêdraeijende in 't ronde; Tot ge niets meer hoort, dan het gloeijend woord U toeruischend uit hijgenden monde, Niets meer ziet dan twee oogen, waerin uw ziel Met een zusterziel samen komt vlieten: - O! wat hooger, wat hemelscher zaligheid Kan de jeugd hier op aerde genieten!

Denkt ge dat, gij, bleeke droomer, Die den bonten dans zoo lang Reeds, door 't hazelaren loover, Afspiedt van op uwe bank? Denkt ge dat, terwijl gij de oogen Zoo vol smert ten hemel slaet, En de kruk krampachtig vastgrijpt, Die aen uwe zijde staet? Ja, 't moet hellefoltring wezen, In zijn jong, onstuimig bloed Al den vreugddorst voelen blaken, Die de jeugd opbruischen doet; En de dorgeschroeide lippen Nooit eens mogen netten aen

't Vocht des vreugdebekers, zonder Dat de spot dien weg komt slaen! - Doch, het is die dwaze vreugde, 't Is de zinnenzwijmel niet Van den dans, waer hij zoo smertvol Door het loof op nederziet. Neen! in steê van die vermaken, Hem ontzegd door 't harde lot, Schiep hij sedert lang zichzelven Eedler, reiner zielsgenot. Met een rijken schat van kennis Heeft hij zijnen geest getooid, En bij 't vuer der kunst zijn herte Voor het goede en schoone ontgloeid. Neen! een hooger weereld heeft hij Zich ontsloten, waeruit hij, Zelfs op wie hem spottend nawijst, Neêr kan zien met medelij. - Maer, zoo eenzaem, zoo verlaten Voelt zijn ziele zich aldaer, En zij smacht zoo naer een zuster Die er minnend leev' met haer; En - dit vraegt hij in vertwijfling Vaek zich af - waer is de vrouw,

Die mij, droef-misvormde, ooit moer dan Koud meêdoogen schenken zou? Eene, licht eene enkle leeft er! Ze is zoo jong, zoo schoon! - En stom Draegt hij, och! zoo lang, heur beeld reeds In zijn hert aenbiddend om! Want - schoon nooit een woord heur innig Zielsgevoel verried - waer hij, In heur bijzijn, soms de schatten Van zijn geest en fantazij Schittren liet; of, deugd en schoonheid Roemende in een tael vol gloed, Onvrijwillig gansch de diepte Peilen liet van zijn gemoed; - Daer gebeurde 't dikwijls, dat zij Hem met eenen blik aenzag, Waerin meer dan koud meêdoogen, Meer zelfs dan bewondring lag! En hij, als een vrek, elk' oogslag Stil verbergend in zijn ziel, O! wat zorgde hij dat nimmer 't Zoet geheim zijn mond ontviel! Doch hij hoopte, hoopte; en, - englen! Gij, die vaek hebt afgezien

Hoe hij voor dit zalig hopen God reeds dankte op beide kniên, Gij, gij weet wat schoone droomen De arme Kreuple droomde! - En thans Ziet hij haer, van wie hij droomde, Ginder komen van den dans; Ziet hij hoe een schoone jongling Haer in d'arm gestrengeld houdt, En haer zachtjes langs de paden Meêlokt van het scheemrig woud; Ziet hij hoe zij 't mingefluister Hem als van de lippen vangt; Hoe zijn oog in 't hare spiegelt; Hoe zij hem ter zijde hangt: Thans, - ja, englen, steunt den droeve, Steunt hem in zijn ongeluk! Thans gevoelt hij, thans begrijpt hij.... O! vermaledijde kruk!