Levensbeelden

V.

Heeft een toovenaer hier zijn roede gezwaeid, dat er alles Zóo is veranderd? - Wie zou nog de weide van vroeger herkennen, In den prachtigen hof, die daeronder voor de oogen zich uitbreid Enkel nog vloeit er het beekje door heen; en, boven al 't loover, Heft zich statig dé linde, als een alles-beheerschende erinnring. En hoe vriendelijk schouwt, van onder de donkere dennen, 't Prettige landhuisje over dien tuin en 't verrukkelijk landschap!

Wie is de lievling des lots, die hier zijn dagen mag slijten? Zou het misschien?.... Doch zie! daer nadert een koets in de dreve, Aen weêrskanten omstuwd van de dorpsjeugd, die, met de klompen In de hand, voortstuift wat ze kan, om de dravers te volgen. Zie! hoe 't tusschen den zwerm uit het rijtuig suikeren bollen Hagelt! en hoe ze er, in 't zand neêrbuitlend, om grielen en grabblen! Hoor! hoe het rondom schalt en schatert: ‘de doopeling leve!’ Want 't is 't zoontje van 't Hof, dat de koetse te kersten gevoerd heeft.

Daer staen reeds op de pui van het huis de genooden ter doopfeest, Die 't aenrollend gerij met handen en lachjes begroeten.

Edward - 't glanst hem uit de oogen: ‘ik ben de gelukkige vader!’ - Wipt van de trede en biedt zijn hand aen den Peter van 't kindje, D' ouden meester, die eens als besteedling des Armen hem pachtte, Om hem als Kunstnaer, gevierd en beroemd, doen weder te keeren! Dan nog werkt zich de Meter - des dorpvoogds wagglende weêrhelft - 't Rijtuig uit, en na die komt eindlijk de baker, die 't kind draegt.

Vol is beneden nu 't huis van vrolijk gewawel. Doch Edward, Heimlijk den trap op gesneld, ontneemt aen de baker het kindje; En, met dien duerbaren last, tot het leger geslopen der kraemvrouw, Legt hij het haer aen de borst, en fluistert: ‘hier breng ik uw zoon weêr,

Liva!...’ en snikt, en stort, als 't ware, geheel zijn herte Uit in een stroom van kussen en tranen op 't kind en de moeder.

Haest komt pachter van Hoof nogtans met de boodschap hem stooren, Dat de genooden op hem alleen nog zitten te wachten. En, al knorrende van ‘nog altijd de eigenste losbol,’ Kan hij zelve zich niet weêrhouden ‘die wolk van 'nen jongen,’ Lijk hij zijn kleinzoon noemt, toch even een zoentje te geven, En eens op de armen te troetlen, met echt-grootvaderlijk' hoogmoed. Dan, ten leste, gewekt door 't blijde geruisch van beneden, Rukken zij beiden zich los uit dien hemel van zoete betoovring,

En verschijnen, ontroerd, op elkander geleund, in de feestzael, Waer het nu t' allen kant, bij 't heffen der glazen, hun toeklinkt: ‘Groeije en bloeije het zaed van Edward en Liva voor eeuwig!’

INHOUD.

op krukken. Alex. Ver Huell toegewijd Blz. 1.

de blinde Blz. 14.

het broêrken Blz. 23.

antwerpen, bij het vertrek van conscience Blz. 26.

de geest. (vrij naer victor hugo) Blz. 35.

de arme grootvader Blz. 43.

zijn zwanenzang Blz. 49.

lijkkrans voor tollens Blz. 59.

sint niklaes Blz. 66.

aen hendrika Blz. 72.

kaetje bij de koei Blz. 75.

tante geertruid Blz. 80.

blik door eene venster Blz. 88.

de bestedeling Blz. 98.