Levensbeelden

III.

Plegtig verkondigt de torenklok Middernacht; - en in 't ronde Brommen haer de echo's wrevelig na, En slapen weêr de eigenste stonde. Alles zwijgt, en door 't azuer Wandelt de volle mane, Spreidend haer treurig-mijmerend licht Over haer wolklooze bane. 't Vogeltje slaept; het beekje kust Al slapend de bloemkens die droomen; 't Windje zelfs plooide zijn vlerkjes digt, En zuilt in de slapende boomen. Alles zwijgt, en sluimert, en rust! Alles, - behalve de menschen, Droef wakende onder den prikkel des noods, Der smert, of der ijdele wenschen. Ja, bleeke mane, terwijl ge langs Stadstoren onhoorbaer komt glijden, Hoe menige wooning ziet ge niet Daeronder, vol waken en lijden?

Hoe menigen arme, die nog zwoegt Om 't harde brood van morgen; Hoe menigen rijke, die tusschen zijn dons Heromwoelt op dorens van zorgen; Hoe menigen kranke, die vruchteloos De dood ligt af te smeeken; Hoe menig herte, dat hooploos treurt, En genezen wil noch breken; Hoe menigen booze, die onregt broeit Om morgen de deugd te belagen; Hoe menigen brave, die bloedt en krimpt Van de wonde hem gistren geslagen? O ja! wel droef, wel droomerig moogt Gij langs uw hemelweg glijden, Gij mane, die elken nacht den mensch Ziet waken en zwoegen en lijden!

Maer, door gindsche lage venster Waer uw licht zoo zilverklaer Op elk ruitje blikt en flikkert, Ziet ge geene smert, niet waer?

Hoor! geen zuchtje, dat daerbinnen De ingeslapen lucht doorbeeft; Zie! geen stofje, dat in 't kille Straelgeflonker ommezweeft! Alles is er rust en stilte! Enkel trilt door 't maengeglim Soms een siddring, als 't onvatbaer Wiekgefladder eener schim; En, als woei de stervende echo Van eene englenharp hierheen, Suist er eene geestenstemme, Hoorbaer voor de ziel alleen: ‘Hier!’ zoo fluistert zij, ‘'t is hier dan, 't Stil en eenzaem kamerkijn, Dat zoo moeizaem d'armen Kreupele Kruipen zag door 's levens pijn! Daer is 't bed nog, waer ik maenden Traeg op weg te kwijnen lag: Stomme en eenige vertrouwde Van mijn somber zielsgeklag.... En gij, mijn ellendig lichaem, Slaept daer in uw doodkist thans, Van het maengeglim omschemerd, Als van eeuwgen vredeglans!

En gij, o mijn kruk! onschuldig Werktuig van mijn grievend leed, Staet nog daer, waer ik zoo dikwijls Met een vloek u nedersmeet! En naest u ligt nog mijn Bijbel, Aen het blad steeds opgeslaen, Waer mijn oog, ofschoon reeds brekend, Las van “heerlijk op te staen!” Heerlijk opstaen! glansrijk rijzen Boven de aerde en 't aerdsch verdriet, - Boek der eeuwige vertroosting, Neen! uw woord bedroog mij niet! Neen! want zie mij nu, gij kreupel Lichaem, kerker, waer de dood, Met éen kus van hare lippen, Mij de deure van ontsloot; Ziet mij, stomme kamermuren, Klam nog van mijn droef gezucht, Hoe ik eeuwig schoon en jong thans Wieg en tuimel door de lucht! Hoe ik, lichter dan heur stralen, Neêrglij op den schijn der maen, En straks, boven 't stargewemel, Me in God zelf zal domplen gaen!...

En, 't was, ja! het korte lijden, Dat ik hier beneden leed, Wat voor de eeuwge hemelblijheid Mij zoo spoedig rijpen deed!.... O! gezegend, stille bronne Van mijn eindeloos geluk, Zuchten, tranen van den Kreupele! Wees gezegend, o mijn kruk!’