II.
En weder is het klein gezin
Voor 't avondmael ten disch vergaerd;
Maer de oude zit niet langer bij;
Zijn plaets is 't hoeksken van den haerd.
De vrouwe deed heur woord gestand:
Hij moest van tafel weg; en zie!
Daer zit hij thans in de asch gekromd,
Een aerden papteil op de knie!
Droef staert hij, met zijn halfblinde oog,
Op 't leêge plekjen aen den disch,
Waer hij als kind en vader zat,
En dat zijn plekjen niet meer is!
En, wat hij zwelgt, het eten kropt
Bij elken slok hem meer en meer;
En, langs zijn dorre wangen, rolt
Een traen in elken lepel neêr.
Steeds fel en feller beeft zijn hand,
En klapt zijn tandelooze mond;
En van zijn kniên glipt onverwachts
De teil verbrijzeld op den grond!
‘Wat!’ snauwt het helsche wijf hem toe,
‘Het was dan niet genoeg dat we u
Van tafel banden naer dien hoek?
Mijn huisgerief vernielt ge nu!
Maer, hoort ge, dwarsche knikkebol!
'k Zal zorgen dat de pap voortaen,
U opgedischt worde in een trog,
Dien gij niet meer zult stukken slaen.’