V.
Ik zag een jongeling en eene maegd,
Twee kinderen der liefde, hand aen hand
Getreden komen uit het bosch, en ginds
Zich nedervlijen, onder 't weemlend dak
Van wilgeboomen, op den zoom der beek.
Hij scheen nog jong, maer ouder toch dan Zij:
Zijn voorhoofd was verheven, breed en blank;
Zijn aenzicht zacht, schier vrouwlik zacht, maer toch
Van ernstigheid omtogen; want ofschoon
Er thans veel meer dan aerdsche zaligheid
Dat wezen glansen deed, was daer nogtans
Iets diep, iets dweepend in zijn blik, was daer
Iets in den glimlach van zijn zoeten mond,
Gelijk een plooi van bitterheid, - wellicht
Daerin genepen door een vroege smert.
En 't meisjen, o! de teedre blik, waermeê
Hij haer aenschouwde, zegde: kind, ge zijt
Zóo, als ik in mijn schoonsten droom, u nooit
Heb durven droomen; 't ideael, dat ik
Zoo lang, zoo vurig in mijn dichterziel
Aenbeden heb, zijt gij, verwezentlijkt!
En waerlik, ze was schoon de maged, als
De droom eens dichters; ze was rank gelijk
Een lelie uit de delling; ze was blozend
Gelijk een zomerochtend: - en ze zag
Met heure groote, bruin, beminnende oogen
Op heur beminde, - en deze zag op haer;
En beide bleven lang zoo, hand in hand,
Lang oog in ooge, ziel in ziele, sprakeloos.