VI.
Maer ik zat elken avond niet meer aen
De venster. - De geneesheer zegde dat
Ik, om hersteld te worden, noodig had
Te wandlen; en ik moest dus wandlen gaen
Met mijne moei.
Niet verre van ons woon
Was een warande, ho! een hof zoo schoon,
Zoo rijkbelommerd, dat het licht der zon
Slechts hier en daer, lieftintlend schijnen kon
In zijne lanen; en daerheen geleidde
Mijn moei mij steeds.
Doch eens, dat wij er beide
Op eene bank te rusten zaten, kwam
Hij, - God, hij zelf! - daer aen gewandeld, nam
Hij plaets aen onze zij, sprak hij ons aen....
Van wat hij zegde heb ik niets verstaen
Bijna; - ik was te zeer ontsteld; - maer toch
Mij dunkt ik hoor zijn schoone stemme nog
Waervan elk woord in mijne ziel weêrklonk,
Alsof het uit den hemel nederzonk!
En daegs daerna ontmoetten wij hem weêr
Op de eigen bank, en dikwils nog nadien;
En zijn gesprek beviel mijn moei zoo zeer,
Dat zij hem eens verzocht te komen zien
Naer heure bloemen: en zoo wierd hij dra
Een vriend des huizes; en zoo zag hij, ja!
Hij zag wat lijden mij den boezem griefde;
Hij zag dat ik niet enkel als een vrind
Hem liefhad; en - hij schonk mij wederliefde!
Ik was nu ook, nu ook van hem bemind!