XII.
Doch ik verschoot op eens
Als uit een slaep geschokt. Eene zware hand
Was op mijn schouder neêrgevallen: - 'k zag
Verwilderd op, en zag mijn vriend, die naest
Mij stond en met zijn schalkschen lach mij vroeg:
‘Nu, droomer, hebt ge lang genoeg gedroomd?’
Gedroomd! dacht ik, - helaes! 't is waer, ik ook,
Ik ook heb maer gedroomd! - En ik stond op,
Gaf mijnen vriend den arm, en peisde, wijl
We huiswaerts gingen: Ja, 't was slechts een droom!
Maer toch.... God is zoo goed! God is zoo goed!
1845.