X.
‘Hun zoons en dochters, met hun kleinzoons en
Kleindochters traden in 't priëel, en schaerden
Zich rondom de ouderlingen. Eene wijl
Was alles stil. Toen kwam er uit den hoop
Een knaep, een blonde blozaerd; en die las
Voor grootvaêr en grootmoeder een gedicht,
Een zang op hunne gouden bruiloftfeest.
Maer ziet! dat was een roerend tafereel!
Gelijk de stem eens engels klonk de tael
Des kleinen hel en schuldloos: de ouden weenden
En lachten te gelijk; en toen 't gedicht
Was afgelezen, vlogen zoons en dochters,
Met heel hun schaer van kindren, om den hals
Der grijzen, die al snikkend zeiden: ‘God!
Nu smaekten wij geluks genoeg op aerd!’
....................................
En, lieve, deze vrouw waert gij, die man
Was ik; - en daerop was het dat ik dacht.