III.
‘Hier wil ik rusten!’ zei ik tot mijn vriend.
‘En droomen?’ vroeg hij, met een schalkschen lach.
‘En denken, en gevoelen,’ antwoordde ik.
‘Nu, dan tot straks’, kwam hij, ‘ik ga terwijl
Wat klappen met mijn kruiden en mijn bloemen,
En met mijn lieve vogelen in 't bosch.’
En hij verdween in 't bosch; - en 'k zat alleen,
Ik zat alleen, en zag, en hoorde, en dacht.
........................................
O! wat was al hetgeen ik zag en hoorde,
En al hetgeen ik dacht, vol harmonij!
Ginds, achter 't sluimrend loover, ging de zon
Verdwijnen; en daer was de lucht gelijk
Een zee van vuer, en hooger was zij goud
Met roozen, en nog hooger peilloos blauw.
Het woud was gansch met purper overdekt,
En trilde, alsof het zich met weemoed en
Met wellust overgaf aen d'afscheidskus,
Waermeê de zon het kuste in 't ondergaen.
De vlakte vóor mij lag in schemerlicht,
En hulde hare bloemekens allengs
In 't slaepkleed van een frisschen avonddauw.
't Was alles rust en stilte; alleen de beek
Verhief heur lied soms in de wei, alleen
Een vogel floot zijn deuntje soms in 't woud:
Als was 't maer om te zeggen dat die stilte
De rust des levens was en niet des doods.