VII.
En zoo zag ik dien jongling en die maegd
Daer zitten en beminnen: en voorwaer,
't Was schoon om in die heimvolle avonduer,
Te midden van dat zalig-sluimrend woud,
En van de duizend bloemekens der wei,
Die reine zielen, die twee blanke duiven
Te aenschouwen in hun zaligheid! 't Was schoon
Om hen te hooren, schoon om hen te zien!
Nu eens vertelden zij elkander al
De duizend lieve dingen, waer hun hert
Van overvloeide, met dien gullen lach,
Door God alleen aen schuldelooze zielen
En kinderen gegeven; en dan weêr
Kwam daer op eens een stilte, een hemelzoet
Gesprek van oog tot ooge; dan een traen;
En dan weêr 't lachend kuizelen op niew.