I.
Met eenen vriend was ik het stadsgewoel
Ontvlucht; wij wandelden langs bosch en veld,
Die kalmte smakend en die zaligheid,
Die 't hert alleenig smaekt in de eenzaemheid.
Het was een laffe zomerdag geweest;
Maer de avond ging haest vallen, en daer kwam
Allengs een zoele frischheid in de lucht.
Wij gingen arm aen arm en sprakeloos;
Want al hetgeen er ons op 't herte lag
Was reeds gestort geweest in 't hert des vriends,
En al hetgeen er schoon was rondom ons
Had reeds de vriend den vriend gewezen: dus,
Wij gingen sprakeloos en door een bosch.