VIII.
'k Was nu van hem bemind, en vurig; maer
Helaes, te laet! - De smert had, op éen jaer,
Mij arme, zóo gebroken, zóo verzwakt,
Dat ik gelijk een bloeme was geknakt,
Geknakt voor immer; dat mij zelfs de zon
Van al zijn liefde niet verkwikken kon:
Ik had de teering! -
Spoedig kwam de dag,
Die mij voor eewig de aerd verlaten zag.
En toen, - ik lag op mijne spond; naest mij
Zat onze moeie en bad; naest haer lag hij
Geknield en weende, dat ik, drop voor drop,
Zijn heete tranen voelde leken op
Mijne afgeteerde vingren: - en rondom
Mijn peuluw zweefde reeds een heele drom
Van engeltjes, mij wenkend naer omhoog;
Maer 'k zag naer hen niet: 'k hield mijn brekende oog
Op hem alleen gevestigd, dien 'k verliet,
En 'k dacht: o God, waerom laets du mij sterven?
Waerom toch moet ik nu zijn liefde derven?
Neen, Heere, zulk een lot verdien ik niet!
En 'k stierf.
Maer die gedachten waren zonden;
En om daerover boet te doen,
Verstaet gij, Engel, wierd ik toen
Naer 't Vagevuer gezonden.’