VI.
Doch eindlik kwam uit beider borst een zucht,
In beider oog een traen; en met een stem,
Waer heel een hemel van geluk in klonk,
Sprak toen de jongling: ‘Liefste, zegt me, voelt
Ge thans wat dit beteekent: de eenzaemheid
Met zijn geliefde deelen? - de eenzaemheid!
O! dat is niet als in de stad, waer al
Wat u omringt, gelijk een wanklank, in
't Akkoord van twee beminnend' herten klinkt.
Neen, als ge hier van liefde spreken komt,
Spreekt alles meê van liefde: ziet, die strael
Der ondergaende zon! wat denkt ge dat
Zij aen de bloemen zegt, waerover zij
Zoo streelend henenglijdt? - Ze zegt: ik min u!
En al de bloemen keeren zich tot haer,
En zeggen ook: wij minnen u! - En hoort!
Dien vogel die daer zingt! hij zegt aen 't woud:
Ik min u! - en de weêrgalm antwoordt: 'k min u!
En voor ons voeten zegt elk golfken van
De beek aen 't oevergras, zachtkabblend: 'k min u.’
‘En ik, sprak eensklaps 't meisje, 'k zeg u ook,
Mijn lieve, 'k zeg u ook: ik min u! 'k min u!’
Maer ziet, de toon, de glimlach waermeê zij
Dat zegde, was zoo kinderlik, zoo zoet;
Het blozen dat heur wangen overliep
Was zoo verrukkend, dat de jongling haer
Een wijl met sprakelooze dankbaerheid
In de oogen zag, en uitriep: ‘Ach! mocht ik
Dat zoet: ik min u! vangen in mijn ziel!’