Jongelingsdroomen

II.

Daer rijst weêr 't grootsch en ernstig kerkportael. Hoe bont krioelt daeronder, van een strael Der lentemorgendzon zacht overgoten, Dat volk, wijl boven, in de blauwe lucht, De beiaerd zijne klingelende noten Wegspranklen doet in huppelende vlucht. Waerop toch wacht die breede schaer van armen? Waerom dat los en wauwelend gepraet, Dat uit hun menigt t'allen kant ontstaet, Wijl ze in Gods lieve zon zich staen te warmen?

Ah! 't is dat jonker Edmond zich in trouw Verbindt met een hoogeedle rijke vrouw.

Zoo aenstonds zal de plecht voltrokken wezen, En dan krijgt elk een gift in geld en brood; En daerom is de drokte hier zoo groot, Dat roept een vreugdelach op ieders wezen.

Doch, onder allen, is er éene, die Noch klapt, noch lacht: een jonge moeder. - Zie, Ze draegt een zuigling aen de borst; - heur kleêren Verraden, hoe verslenst ook, vroeger pracht. Kent gij die vrouwe niet? - Zij ook zij wacht Op 't jonge paer, dat uit het huis des Heeren, Verbonden in den echt gaet wederkeeren; Zij wacht op jonker Edmond; - en het staet In woede en wanhoop op heur bleek gelaet Geprint waerom zij op hem wacht: - hij leidde Haer in den kolk, die jeugd en deugd verslindt: Het kind dat aen heur borst ligt is zijn kind, En 't kind en haer verstiet de wreedaerd beide; Het is Helena! - Arm verbroken riet! Dat dacht ge in uw meisjesdroomen niet, Wanneer ge uw englenkopje voor den spiegel Opsmukkend, overrekendet hoeveel Aenbidders gij verstrikt hieldt, in dat geel

Met gouden glans doorwaterd lokgewiegel! Toen scheen 't u dat de needrigste uit dien hoop, Indien ge op hem een strael van uw blauwe oogen Liet vallen, aen uw voeten neêrgebogen, Dit blonde hoofd, voor gansch uw levensloop, Met kransen eewger liefde hadde omtogen! Toen was het louter diamant en goud, Zijde en satijn, waermede de uitverkoren, Wien gij in 't einde uw hertje schenken zoudt, U boven alle vrouwen moest doen gloren! En zegt, waer is die pracht, die liefde nu? Waer is dit heil, dat eindeloos moest duren? De lievling uwer keuze troetelde u, Gelijk een bloem geplukt voor luttel uren; En smeet u, walgend van uw schoon, gelijk Een bloem, wier geur en kleur vervloog, in 't slijk!

Daer staet ge nu, arm en van elk verlaten; Arm en van elk bespot; - met uwe schand, Die aen uw leven met onbreekbren band Verknocht is; die ge rondvoert langs de straten; Die ge, als een straffe Gods, veroordeeld zijt Te voeden met uw bloed, en telken stonde Naest u zien op te groeien als 't verwijt,

Het levende verwijt van uwe zonde; Daer staet ge, dieprampzaelge, met uw kind, Gelijk een booswicht met zijn brandmerk, - bevend Dat iemand u herkenne, en toch steeds levend Gevoelend dat gij 't als een moeder mint!

O! vreeslik, vreeslik moet uw lijden wezen, Helena! maer, op dezen stond nogtans Is in uw helsche duisternis een glans Van helsche vreugd en helsch genot verrezen: Gij gaet u wreken, is het niet? - en ja! 't Zal schoon zijn, als in 't bijzijn van zijn gâ En al zijn magen, dier weleedle grootheid De vrucht wordt aengeboden zijner snoodheid! Ja, 't zal weêrgalmen over heel de stad Als gij.... Maer, welk een plots gewoel is dat? Ah, stil! - de plechtigheid is uit; daer komen De koetsen dichter bij gerold; daer sluit De wijde deur zich open. - God! wat stroomen Die armen wild door een naer hunnen buit! Plaets dan, voor d'eedlen Edmond en zijn bruid!... ‘En plaets voor mij!’ gilt midden onder de armen Helena, - en, op stijfgespannen armen Steekt zij heur kind uit; dringt zij door tot hem,

Doodsbleek, woest de oogen rollend.... Maer geen stem Loost de opgespalkte mond; alleen een rouwe En doffe snik ontsnapt hem. - En ter zij Zich tot een dienaer wendend: ‘Eh, lakei! Geef dubbele aelmoes aen die arme vrouwe!’ Spreekt Edmond kalm, en stapt grimlachend op De treê der koets, die wegrijdt in galop.