X.
En dus het meisjen onderhoudend, roeide Hij voort op onvermoeide zwing, Van hemelkring tot hemelkring; Doch wat al zoets er van zijn lippen vloeide, Wat hij al uitlegde of al vroeg: ‘'t Is schoon, niet waer?’ ten eenig antwoord sloeg De maegd heur blauw, weemoedige oogen Eens op naer hem en naer die prachtvertoogen, En knikte, glimlachte eens; maer boog dan weêr Heur hoofdje langzaem op heur boezem neêr.
En spraekloos was hij zoo reeds vele bogen Des hemels in- en uitgevlogen; Reeds vele sterren waren zij voorbij Gesnord, waer de Engel ook had van gezwegen, Schoon dikwils wonderbare harmonij Hen lokkend nariep, wijl zij opwaert stegen; Doch eindlik fluisterde de maegd verlegen
In 's Engels oor: ‘Maer brengt die snelle vaert Ons dan niet meer voorbij der menschen aerd?’
- ‘Voorbij der menschen aerd, liefkind?... o neen! Die ligt zoo ver, die ligt zoo diep beneên De spheer die wij doorkruisen, dat ik haer, Zelfs met mijne englenoogen, niet ontwaer! Maer, liefste, waerom deeds du mij die vraeg?’
En 't meisje stamelend: ‘o! ik zou graeg Onze aerde nog eens zien: ze was zoo schoon!’ - ‘Zoo schoon? Maer kind, zie dan toch om dij henen! Is de aerde van zoo'n glans beschenen? Of bist du dan vergeten naer wat woon Wij spoeden?... Waerlik, meisje, dijn gedachten Zijn zonderling! - maer kom, omhoog, omhoog!’ En luider klapperden zijn breede schachten, En sneller dan hij nog gedaen had, vloog Hij door de ruimte. Doch Livarda boog Het blozend aenzicht op zijn boezem neder, En nokte op eens: ‘Helaes! 't is kwaed misschien, Maer laet me mijn beminde nog eens zien!’
En de Engel wederhield zijn vlucht. - Wel teeder, Maer streng toch klonk zijn stemme: ‘Wat, mijn kind! Hem weêrzien, dien du hebs bemind? Nu du ten hemel stijgs, op aerde weder Met slijk die oog bezoedlen, waer het dij Zal meê vergund zijn God zelf aen te staren? Hem weêrzien!’ - ‘Maer een oogwenk! - smeekte zij, Eén oogwenk!’ - En een lange wijl zag hij De smeekende aen met spraekloos medelij; En toen: ‘Mijn kind, zouds du voor honderd jaren Op niew ten Vagevure willen varen?’ Vroeg hij. - En na een pooze sprak zij: ‘o! Laet mij hem zien; en.... ja, dan zij het zoo!’
Cookies on Poetry Cove