III.
En de Engel, 't voorhoofd streelend met zijn vingeren,
Dat achterover op zijn schouder lag,
Deed 's meisjes blonde lokken rugwaerts slingeren
Als gouden golleven; bezag
Haer met zijn liefderijksten lach,
En sprak: ‘Niet waer, dat is een schoone dag,
Livarda, als men uit de folterpijnen
Des Vagevuers, zoo op mag rijzen naer
Een oord, waer eewge vreugdezonnen schijnen?’
En 't meisje: ‘o Engel, ja, dat 's schoon, voorwaer.’
En wijl ze sprak, verhief ze heure zachte
Blauwe oogen naer den Engel, lachte
Weemoedig-stil, en sloeg dan weêr
Heure oogen neêr,
En zweeg.
Doch na een pooze
Klonk op nog liefeliker toon
Des Engels stem: ‘Arm kind, vast heeft de Booze
Dij fel bekoord, dij, nog zoo jong, zoo schoon?
Ik zal wat trager opwaert streven:
Maer zeg mij eens hoe was op aerd dijn leven,
En door wat list der helle wierds du tot
Het plegen eener feil gedreven,
Die strafbaer was in de oog van God?’