III.
't Is nacht, - een nare nacht, door stergeflonker, Noch maengeglim verlicht; - en wat ge ook staert, Geen omtrek vindt uwe oog aen 't kerkgevaert, Dat zwarter nog dan 't zwart van 't nachtlik donker, Een reus schijnt, die, gezeten in het slijk, Zijn hoofd verborgen houdt in 't sterrenrijk. Alleen van onder, schiet, met flauw geschemel, Het gazlicht in de diepte van 't portael, Een zijdelingsche en waggelende strael. En ziet! wat is dat voor een schimgewemel?
Wat roert daer voor de duistre kerkdeur? - Zit Daer dan een levend wezen? - Groote hemel! Een vrouw is 't, die daer nederknielt en bidt!
Een vrouw, om middernacht, hier bidden komen; Wijl rondom 't kerkgebouw het windgezucht, Zoo vreeslik buldert door de ijskoude lucht; Wijl sneew en regen, onverpoosd bij stroomen Neêrstortend, samen met den noorderwind Voortzweepen al wat zich op straet bevindt! O! 't moet ook vreeslik stormen in het herte Van haer, die op deze uer, bij zulk een weêr, Met de geheimenis van heure smerte Gevlucht komt naer de wooning van den Heer! Wie mag die zwaerbeproefde zijn? - Maer luistert! 't Wordt hier en daer verstaenbaer wat ze fluistert. O God! wat klinkt heur stemme hol en naer! 't Is of ze in ijlkoorts, of ze uitzinnig waer! ‘Ja, Heere Jezu, ja - ik ben hier weder! Zoo lang reeds kniel ik elken nacht hier neder! En hoort ge mij dan niet?... Ik dar bij dag Niet in uw wooning komen.... Zoo men 't zag, Men jouwde me uit.... der Heilgen beelden zouen Hun steenen hoofd omwenden, bij 't aenschouwen
Van eene als ik.... want, God, ik ben een.... ha! Nog kan ik 't uit mijn eigen mond niet hooren, Het woord dat noemt hetgeen ik ben.... en ja! Toch heet ik zóo!... ik ben.... Ik was te voren De schoon Helena.... O! en 'k dorst hier toen Met opgeheven hoofde binnentreden.... Hadde ik er maer gedaen wat ik er heden Voor mijnen laetsten druppel bloed wou doen: Hadde ik er maer gebeden! maer gebeden! ......................................... Nu bid ik, nu.... Maer voor mijn smeeken houdt God de ooren toe.... Hij wil geen einde maken Aen mijne ellende.... En echter, ziet mijn kaken! - 't Blanketsel is er afgevaegd: - ijskoud, Verveerlik-hol en bleek niet waer?... Aenschouwt Mijne oogen! - Op deze uer des nachts en blaken Ze niet van 't vuer des dranks; ze zijn alleen Wat ontucht ze gemaekt heeft en geween: - Zegt, staen ze min verglaesd dan die van een Die uitgestrekt ligt onder 't veege laken?... Ho! alles is zoo dood in mij.... en toch, Toch leeft de wroeging, leeft de schande er nog! ........................................
Helaes! zal ik dan nooit die gunst verwerven, O God van goedheid, dat ik gansch moog sterven? 't Is immers toch gemaklik - sterven.... Ziet Mijn vader eens, hoe spoedig het verdriet Om mijne schand hem deed ten grave dalen; Hoe kort daerna hij moeder ook kwam halen; Hoe gauw het kindeken, dat hier mijn smert Moest deelen, engeltje in den hemel werd! .................................... Ach! vader, moeder, kind dat mijne borste Gezogen hebt, ziet hoe ik snakke en dorste Naer't graf! Valt toch d'Almogende te voet! Komt mij verlossen!.... Maer, wat licht! wat gloed Daer binnen in de kerk?... Ha! bidden.... bidden... Daer zijn ze... vader... moeder... 't kind in 't midden... Ze komen... hand aen hand... hoe schoon! hoe schoon! Ziet! vleugels aen hun schouders.... en een kroon Op ieders hoofd.... in licht en wolkgewemel! Weg Egmond! weg!... geween ontsluit den hemel.... Ik kom... heb dank o Heer... heb dank... heb dank!’ Zoo raeskalt de arme vrouw, en aen heur lippen Ontrolt nog enkle malen 't zoet: heb dank! Maer eindlik sterft het weg, en niet een klank,
Geen zucht meer hoort men aen heur borst ontglippen; Ze blijft beweegloos neêrgeknield. - Werd God Dan toch in 't eind door zoo veel wee bewogen? Was 't dan geen droom der ijlkoorts, die heure oogen Begoochelde; maer werd ze aen 't harde lot, Dat hier haer deel was, inderdaed onttogen?
't Wordt morgend; maer een morgend koud en grauw, Van ijzelmist doortrokken. - 't Kerkgebouw Onthult allengskens zijne reuzenleden Van 't floers, waerin 't de nacht gedompeld hield. De stad ontwaekt; - en toch zit daer beneden Helena voor de kerkdeur steeds geknield! Hoort zij dan ginds die stemmen niet weêrklinken? Ze naedren: ziet, het is een gansche rij Nachtbrakers, die van uit een braspartij Naer huis toe wagglen onder dol rinkinken. Daer valt ze hun in de oog.... een komt tot haer Gezwijmeld: ‘Eh! lief kind, wat doe-de daer? Ons Heer is nog niet op!... Ze speelt de stomme Zoo 't schijnt... Kom, zij niet bang, kijk maer eens omme,
En laet ons dijn gezicht zien!’ - en met een Grijpt hij ze bij den arm; maer als een steen Stort ze achterover koud en stijf ten gronde; En uit zijn borst ontsnapt op d'eigen stonde De nare kreet: ‘Helena! dood!... ha!... God!’ 't Was jonker Edmond! - Bleek, ontnuchterd, zwijgend, Stond hij en zag.... en boven hem klonk drijgend De weêrgalm van het kerkportael: ja.... God!
1851.
Cookies on Poetry Cove