Jongelingsdroomen

III.

Doch, spoedig worstelt gij door al den rouw, Die uwe jeugd bedrijgt, en wordt dan vrouw En moeder: moeder! o dat woord klinkt schoon, Niet waer? Dat is gelijk een hemeltoon, Te midden van al 't wangeluid, dat op Onze aerde steeds weêrgalmt; dat is een drop Des eewgen liefdestrooms, gevallen in Ons aerdsche meer van haet en eigenmin! Een moeder met heur kindeken, dat doet U op iets denken, dat oneindig goed En liefdrijk is, dat spreekt van God! - en zie! Daer staet een moeder met heur kind op straet, Voor 't prachtig huis van eenen rijke, die Zijn geld verbrast in spel en overdaed. Zij klopt; de wijde deur gaet open; stil En nokkend smeekt zij: ‘Ach! om Godes wil, Mijnheer.... ik ben eene arme weduwvrouw; Ik heb nog nooit gebedeld; maer de kou

De honger dwingt mij; 't is voor d'eersten keer, En daerom kom ik 's avonds.... Goede heer, Eene aelmoes! al was 't maer een stuksken brood! Of wel mijn kind is morgen mooglik dood Van honger!’ Maer een dienstknecht snauwt haer toe: ‘Daer 's niets te geven!’ en de deur valt toe!

Daer 's niets te geven!... Ha! 't is zoo dan, God! Dat hij die rijk is met uwe armen spot! Zie! heel de straet is van den glans bestraeld, Die uit de hooge vensters nederdaelt! Hoor! heel het huis weêrgalmt van spel en zang, Van glazenrinkelen en feestgeklang; En niets te geven! niets voor de arme vrouw, Die buiten staet in duisternis en kou, Gezweept door sneewjacht en door noorderwind! ....................................... En zij toch ook heeft liefde voor haer kind! Zij ook heeft het gebaerd in wee en smert, Getroeteld en gekoesterd aen heur hert, Gezogen met heur melk; zij ook gevoelt Dat het heur bloed is, wat zijn hert doorwoelt; Zij ook is moeder! - en geen stuksken brood, Niets om heur kind te ontrukken aen den dood!

En dat 's misschien de toekomst die u wacht, Arm kind! - en toch slaept ge op uw strooi en lacht!