Jongelingsdroomen

VIII.

Doch eensklaps vroeg het meisje: ‘Lieve, wil ik U eens een tuiltje bloemen plukken, zegt?’ En zonder antwoord af te wachten, sprong Ze vlug gelijk een hinde door de wei. De jongling had haer eenge stonden ga- Geslagen, met dien glimlach van geluk, Waerop vast tranen moeten volgen; en Dan had hij 't hoofd allengs gebogen, als Door een gedacht terneêr gedrukt. Reeds lang Zat hij daer zoo diepdenkend, en zelfs toen Het meisje weêr kwam zitten nevens hem, Zag hij niet op, wierd hij ze niet gewaer.

En zij, ze staerde hem een wijl verwonderd, Niewsgierig aen; en dan heur poezel hand Hem op de schouder leggend, kwam ze: ‘Vriend, Waerop toch denkt ge zoo?’ Bij deze vraeg Scheen hij als uit een droom te ontwaken; doch Na eene pooze sprak hij: ‘Wel, ik heb Daer iets gedroomd, of liever 'k heb met de oogen Mijns geestes iets aenschouwd dat wonder was.’ ‘En wat toch was dat?’ vroeg het meisje; en hij: ‘Ziet, sprak hij, 't was op deze plek, waer wij Thans zitten; maer dees plein was in een hof Herschapen, en aen d'ingang van het woud Rees daer een lief, eenvoudig huisken, onder Het breed gewelf der beuken half verscholen Gelijk een tortelduivennest. - 't Was herfst En avond. Bij een vrienlik-flikkrend vuer, Zat in dat huis een jonge moeder met Heur kind; en over haer een man, die soms Al mijmerend iets neêrschreef. Aen de borst Der moeder, lag heur wicht, heur eersteling. Het sliep, het bloosde lijk een rooze; - zij, Zij zag hoe 't sliep, hoe 't bloosde. - Zij was schoon; Zoo schoon als gij, mijn lieve; schooner, ja!

Want ze was moeder! - want de duizend droomen Van liefde, heil en toekomst, die een vrouw Alleenig droomt wen ze heur kind ziet slapen, Die zag ik beurtlings stralen uit den blik, Waermeê die vrouw heur kindje slapen zag. En sedert luttel stonden had de man Zijn penne neêrgelegd: hij staerde op 't wicht, Op haer; verhief in dank de vaderoog Ten hemel; dan, zachtopstaend, sloeg hij om Den hals der vrouwe een arm, omvatte 't kind Met d'andren; en terwijl hun beider kus Het poezlig kleintje wekte, scheen het mij Alsof ik englen om hun hoofd zag zweven, Die zeiden: ‘Dat is 't zaligst paer der aerd!