IX.
‘Maer dat gezicht verdween, ik weet niet hoe,
En 'k zag iets anders: 't was die zelfste plek,
Die hof, dit huis; - maer 't was in 't voorjaer en
Des morgends. Aen het einde van den hof,
Was een priëel van meiroos en seringen,
Waerboven twee kastanjeboomen, gansch
Met hagelwitte trossen overdekt,
Hun kruinen liefdrijk door elkander vlochten.
In dat priëel zag ik dien man, die vrouw,
Welke ik daer straks gezien heb, zitten en
Zich koestren in de warme lentezon.
Ze waren oud en grijs nu; ja, zoo oud
Dat hunne hoofden zachtjes beefden, wen
Ze spraken; en nogtans, zij zaten daer,
Zoo rustig en zoo zalig naest elkaêr!
De grijzaerd had de hand van zijne vrouw
In zijne hand gevat: hij wees haer met
Een stillen glimlach op 't kastanjenpaer,
Dat boven hunne hoofden tot éen kruin
Zijn kruinen samenmengde, en fluisterde
Heur iets in de oor van over vijftig jaer,
Toen eensklaps een gerucht hen stooren kwam.