VII.
Beminnen en bemind zijn, - Engel, o!
Verstaet ge wel wat dit wil zeggen? - Zoo
Op eens in steê van duldelooze smert
Geheel een hemel voelen in uw hert!
Zoo, gansch den dag, in alles, eene stem,
Een fluisteren vernemen, dat van hem
En van zijn liefde spreekt; zoo, gansch den nacht,
Zijn naem in uwe droomen hooren zingen
Gelijk op gouden harpen; en bij 't zacht
Ontwaken, in de blijde tintelingen
Der uchtendzon, alweêr zijn liefde zien,
Die u haer eersten morgendgroet komt biên!
Zoo, hand in hand, te samen wandlen gaen,
Des avonds, in den zomer, wen de maen
Heur stralen, als een slaepkleed, uitspreidt over
Het bruin, geheimnisvolle loover,
En vriendlik heenloert door de blaên,
Of aen het eind van elke laen,
Stilgreemlende u schijnt ga te slaen!
Zoo... Engel, zegt, wanneer ge somtijds neven
De spheer der aerde op 't maengeglim komt zweven,
En door het bladgewemel nederziet
Op zulk een paer, benijdt ge dat dan niet?