XII.
En open stond de hemel. - Als een vloed,
Die zijne sluizen bersten doet,
Kwam 't ongeschapen licht er uit gevaren.
En 't maegdenchoor dreef statig langs zijn baren
Naer onder, als een blanke zwanendrom;
En englen tuimelden blij-juichend om
En rond dien vuerkolk, wijl 't op gouden snaren
Weêrgalmde: ‘Glorie, glorie zij den Heer!
Daer stijgt, daer stijgt een ziel naer boven;
Een niewe stemme zal Hem loven;
Een niewe lelie bloeien in zijn hoven;
Het maegdenchoor telt eene zuster meer;
Hosannah! glorie zij den Heer!’
En de Engel met Livarda kwam beneden,
Snelroeiend door 't azuer gesneden.
Doch, als die zang de maged tegenklonk,
Als al die glans heur in het aenzicht blonk,
Ontlook zij de oog en vroeg: ‘Wat een gewemel
Is dit, o Engel?’ - ‘Kind, het is de hemel
Die ons ontsloten wordt! Kom aen! kom aen!’
- ‘Maer deedt ge mij dan niet verstaen,
Dat ik op niew voor honderd jaren,
Ten Vagevuer zou hebben moeten varen?’
- ‘Kind, daer beneden hebs du, op éene uer,
Zoo veel geleên als du op honderd jaren,
Zouds kunnen lijden in het Vagevuer:
Kom aen! kom voort! ten hemel!’
- En zij waren
Bij 't maegdenchoor en de englenscharen;
En wijl die 't meisje droegen langs de baren
Des lichtstrooms, galmden weêr de gouden snaren:
‘Wees welkom in den schoot der eewge Min!’
En zoo klom heel de stoet den hemel in.
1847.