Jongelingsdroomen

V.

Doch, ik was nu reeds in mijn zestien jaer Getreden. Weder was de lente daer, En warm en heerlik was zij. - Elken avend, Voor dat de scheemring blauw en lavend Op de akkers neêrviel, kwam voorbij ons huis, Met bont gewoel en blij geruisch, Een stroom van wandlaers, die de stad verlieten Om buiten koelte en kalmte te genieten. 'k Zat aen de venster dan, soms uren lang; Want schoon was 't, bij den zonnenondergang, Door 't goudgekleurde stof, dat volksgedrang Zoo vrolik-weemlend zien voorbij te vlieten. Doch eens, - neen, nooit vergeet ik dezen dag! - Eens was er in de schaer, die daer krioelde, Een jongeling, die mij bezag: Onwillens vast, maer met zoo zoet een lach, Dat daer iet wonderbaers mijn hert doorwoelde, Dat 'k bloosde, en beefde, en mij ontsteld gevoelde.

Daerna kwam hij alle avonden voorbij: Somwijlen zag hij nog eens op naer mij; Doch meestal niet, en nooit meer lachte Hij zoo, gelijk hij eens gelachen had. En echter, elken avond, lang voor dat Hij komen moest, zat ik reeds daer en wachtte Naer hem; en toen hij daer was, wierd het mij Alsof mijn hert ging breken; en toen hij, Ach! dikwils zonder zelfs eens van ter zij Mij aen te blikken, was voorbijgetogen, Staerde ik hem na met vochtige oogen, Zat ik, met zijne beeldtnis in mijn ziel, Te droomen tot het nachtfloers nederviel.

En altoos wierd dat erger: weldra dacht Ik heel den dag aen hem en heel den nacht; Ik minde niets meer van al wat voorheen Mij lief was; ik zat uren lang alleen Te weenen in het hofken, uren lang Te bidden in mijn bedde; en ik wierd krank, 'k Wierd bleek, ik kwijnde weg gelijk een blom: En zoo bracht ik den ganschen zomer om, Zoo gansch den langen winter; en wanneer De lente weder daer was, kwamen weêr

De wandlaers uit de stad naer 't veld; - en hij Kwam ook weêr, als 't verleden jaer, voorbij!