IV.
Doch, arme menschen lijden zoo veel pijn,
Dat zij al spoedig oud en krachtloos zijn;
Dat zij al spoedig de oogen mogen slaên
Op 't einde van hun jammervolle baen.
Maer, arm en oud zijn, en geen kracht in 't lijf
Meer hebben; maer, daer zitten, stram en stijf,
Alleen nog door de smert aen de aerde vast,
Aen andren, aen zichzelven slechts tot last;
En kou en honger lijden, en misschien
Rond zich zijn kindren, zijn kindskindren zien,
Die kou en honger lijden; en een hert,
Een moederhert bezitten, dat hun smert
Nog dieper voelt dan eigen lijden; en
Ja, hooren, hooren uit den mond van hen
Die men zoo liefheeft: ‘Hemel! wat leeft toch
Die oude lang!’ - en nog niet kunnen, nog
Niet mogen kruipen uit dit aerdsche slijk....
O God, hoe eiselijk, hoe eiselijk!
En dat 's misschien de toekomst die u wacht,
Arm kind! - en toch slaept ge op uw strooi en lacht!
Toch lacht gij! - en waerom? waerom? ziet gij
Licht in uw droom Gods englen aen uw zij,
Die uwe ziele koestren in het licht,
Dat afstroomt van hun glansend aengezicht?
Hoort gij misschien, in hemelzoet akkoord,
Hen rond uw wiegsken zingen: ‘Kind, slaep voort,
Lach voort! want hem, die de armste is hier op aerd
Wordt ginds de hoogste zaligheid bewaerd!’
Zegt, kindje, zingen de englen dat om 't stroo
Van uwe wiege, en lacht ge daerom zoo?
1846.