Jongelingsdroomen

XI.

En schoon was de avond. - In het westen daelde De zonne langzaem neêr, en straelde In purper en oranjegloed, Op de aerde nog een laetsten afscheidsgroet.

En in dien glans, waermeê de zon haer streelde, Scheen de aerde zich met zoo veel weelde Te koestren, als of was ze er van bewust Dat zij voor lijden is geschapen, En wilde zij den oogenblik van rust, Dien haer zoo schaers vergund wierd, dubbel smaken.

En de Engel met Livarda was ook thans Op aerde. Onzichtbaer 't meisje dragend, zweefde Hij 't laeg, eenvoudig huisken langs, Waer eens de maged met heur moeie leefde; En, als een schim voort schuivend onder 't zwaer Geboomte van een hof, bleef hij aldaer Stil hangen tusschen 't groen: - En 't meisje beefde. ‘Ja, Engel, - sprak zij, en in heure stem Weêrgalmden tranen; - ja, 't is hier dat 'k hem Moet weêrzien, hier!... Ziet, daer staet nog de bank, Waer ik voor de eerste mael den zoeten klank Van zijne stem gehoord heb!... En daer zaten Wij samen, ach! zoo zalig en zoo lang, Dat wij soms de uer, dat wij 't heelal vergaten, Dat mijne moei mij halen kwam en keef, Omdat ik in den donkre buiten bleef.

Daer staet die bank nog!... En de hagedoren Laet nog zijn sneewen bloesem als te voren Er over wieglen.... Hemel! en, ziet daer Staet nog mijn lieve roozelaer! O ja! 't is alles hier nog 't zelfste! - Toen Speelde ook het goud der zonne zoo in 't groen, Toen zongen ook de vogeltjes zoo blij, Toen.... Engel, maer wanneer nu zult ge mij Hem toonen, dien....’ - ‘Livarda, daer komt hij Uit gindsche laen naer hier.’ - ‘God! is hij daer? Hij?... ja, hij zelf! Hij is toch schoon, niet waer? O ziet!... hij nadert.... ziet! hij zet zich neêr Op de eigen plaets, waer wij te saem weleer.... Ach! vast is hij gewoon hier vaek te komen, Om op die bank, in 't lommer van die boomen, Getuigen van al ons geluk, te droomen Van 't arme meisje dat hem wierd ontroofd! Ja, ziet, hij denkt aen mij!... Wat hangt zijn hoofd, Och arme! droevig op zijn borst gebogen!... Daer schiet hij uit zijn mijmring op... zijne oogen... Ach! neen, mijn goede vriend, zie zoo niet naer

Den omzwaei van de lindendreef, langs waer Ik was gewoon dij te gemoet te snellen! Neen, ik sta hier, dijn bruid staet hier voor dij; Maer - 't is een doode bruid, - en nu mag zij Zich aen dijn herte niet meer komen knellen!... Maer richt hij zich niet op?.. Wat gaet hij doen?... God! roozen plukken! roozen!.... Ach! en toen Deed hij dat ook!... en, Engel, ja, dan zocht hij De schoonste er uit, en als een bruidskrans vlocht hij Die door mijn haer.... en nu, - nu plukt hij ze af, Misschien om ze te strooien op mijn graf! Ach!... maer zou hij dan toch in dees gebladert Mij niet eens kunnen zien! zou.... Doch, wie nadert Er ginds?... dit meisjen?... en met wat een lach Gaet hij tot haer.... ha!’ En Livarda zag, Beweegloos, spraekloos, hem het meisje naer De bank geleiden, zag hem nevens haer Gaen zitten, zag hem op heur borst de roozen Vasthechten, zag hem fleemen, zag hem kozen; En hoorde, hoorde 't brandend lisplen: ‘kind! Zegt nogmaels: 'k min u! nogmaels! honderd werven! 'k Heb nooit dan u en u alleen bemind!’

En: ‘Ha! mijn God! kan ik dan niet meer sterven!’ Riep ze uit, en zakte in 's Engels armen neêr. ...................................... En al de boomen ruischten heen en weêr, Als eensklaps door een wonderwind bewogen: 't Was de Engel, die op niew naer hooger spheer Met de bezwemen maegd was voortgevlogen.