XI.
‘En nu, wat zegt ge van dat visioen?’
Het meisje bloosde bij die vraeg: zij liet
Haer voorhoofd nederzijgen op zijn borst,
En gaf geen antwoord. - Doch, na eene poos
Vroeg hij op niew: ‘Welnu, wat zegt ge er van?’
En langzaem 't hoofd verheffend, sprak ze: ‘Vriend,
Zoudt gij gelooven dat ge een droomer zijt?’
‘Een droomer?’ vroeg hij, en daer kwam gelijk
Een wolk op zijn gelaet, - ‘een droomer!... ja
Waerachtig, 't zijn maer droomen, ijdle droomen,
Die nooit misschien....’ En met een bittren lach
Zag hij voor zich en zweeg. -
Doch 't meisje, alsof
Hetgeen ze had gezegd haer spijt deed, lei
In zijne hand heur handjen, en een traen
Van heure wimpers vagend, sprak ze: ‘Vriend,
Maer God is toch zoo goed! God is zoo goed!
Die zal wellicht....’