VI
Hoort! wat geruisch van zegeningen Hem t' allen kant op zijnen tocht verzelt! Hier zit een jonge stad heur danklied hem te zingen, Plots op zijn wenk als uit den grond geweld; Daar zijn het brokkelende wallen, Waar eertijds alles zweeg en sliep als in een graf, En die van 't blij geraas des arbeids thans weêrschallen, Verjeugdigd door zijn tooverstaf; Of 't is een akker, woest te voren, Nu louter goud van golvend koren; Of wel Germanjes trotsche stroom, Die dankbaar ruizelt: ‘Wees gezegend, stoom! Gij, die de schatten van de zee, mijn moeder, Uit d'armen opneemt van mijn westerbroeder, En overvoert op mijnen zoom!’
En ginder, ziet! dit log gevaart, Dat, als van hellegloed doorflonkerd, De arduinen schoften opwringt boven de aard, En met den smook, die uit zijn tromp ten hemel vaart,
Wijd in het rond de lucht verdonkert. ‘Heil, zuster!’ roept de draak haar toe, ‘Heil u, die in uw rommlende ingewanden, Bij elken zwaai der ijzren radertanden, De taak verricht van millioenen handen, En nimmer klaagt, als 't zwakke vleesch: 'k ben moê! Heil u! - en moge ras het tijdstip dagen, Waarop de mensch, waarachtig vrij, Het werk der stoffelijke slavernij Alleen aan u, alleen aan mij, Alleen aan 't stoflijk werktuig op zal dragen!’
En, in zijn daverende krocht Van vreugd opspringend, loeit het zwart gedrocht: ‘Heil, afstandzwelger, heil, mijn broeder! Die elken dag mij 't ruwe voeder Op vleuglen aanbrengt, en weêr henenspoedt, Om over land bij land de schatten, Waarin ik 't heb herschapen, rond te spatten In onuitputbren overvloed! Heil u! - en voer bij iedre schrede, Die ge over 't vlak des aardbols doet, Met hooger welvaart, meer verlichting mede, Opdat de mensch te rasser 't rijk begroet
Van d'eeuwgen vrede, Dat eens in liefde, vrijheid, recht en rede Op aarde hem toekomen moet!’
Cookies on Poetry Cove