III
Twee jaren zijn daarheen gevloden, Sinds hij te Damme, bij den ingang van Gods huis, Omruischt van orgelklank en momplend beêgesuis, Den zoeten sluimer slaapt der dooden. Een marmren vloerzerk meldt alleen Van Maerlants naam aan wie den tempel binnen treden: Maar toch, van heinde en ver komt daaglijks meer dan een Hier tranen storten en gebeden. Zie, - 't somber avondfloers omgaf Sinds lang de kerk, en nog ontwaart ge, bij het glimmen Der weiflende altaarlamp, iets als twee mannenschimmen Weêrskanten knielende op zijn graf. Juist laat het spitse raam ter zijden Van de opgekomen maan een straal hun hoofd omglijden; En - gij herkent ze nog, niet waar, de trouwe twee? Zij knielden bij zijn overlijden Ook zóo naast zijne legersteê.
Hoe roerloos beiden! - Doch, als riep het straalgetoover Der maan hen tot bewustzijn weêr,
De een legt zijn goedendag traag op den grafzerk neêr, Zijn slachtbijl plaatst er de andere over; En, wijl zij op dit kruis, ten plechtigen verbond, De rechter in elkander klemmen, Weêrgalmen luide hunne stemmen Door 't holle ruim des tempels rond:
‘Profetisch heefs du van dijn sterfbed ons gesproken: - Gij maakt uw Moeder, Vlaandren, vrij! - Thans, hoor ons, Jacob! 't Uur, waarop die profecij Vervuld wordt, 't uur van wraak en recht is aangebroken; Op dijn gebeente en voor Gods aanschijn zweren wij: Eer weêr de zon verrijst, is Vlaandrens hoon gewroken, Of - dat dees kus de laatste zij!’
En beiden buigen neêr: 't gefluister Eens langen zoens doortrilt de kerk; En beiden rijzen van den zerk En zijn verdwenen in het duister. Snel stappen zij door straat bij straat in Damme voort. Zie, daar ontsluit men hun de poort; Daar zijn ze buiten; - maar, wat ruischt er, bij hun naderen,
Voor krijgsrumoer in gindsche bladeren? ‘Op! klinkt het, mannen, op, gezwind! Uw Dekens Breidel en de Coninc zijn terugge!’ ................ En d'eigen nacht nog galmt het dondrend over Brugge: ‘Wat walsch is valsch is! Schild en Vrind!’
Cookies on Poetry Cove