ij. Pause.
10 Mijn mont sal steets het goed verhaelen
Dat gy aen my bewijst,
’t Sy dat de Sonne rijst
’t Sy dat hy weder is aen’t daelen,
Hoewel het sonder end is
En my ’t getal ontkend is.
11 Ick sal met sterrende gedachten
My heffen op, en treen
In uwe mogentheen’
En peylen die met al mijn krachten,
En die voor elck ontdecken
So ver mijn macht kan strecken.
12 O God, gy hebt my onderwesen
Van mijne kindsheyd aen
En uwe wonderdaen
Heb ick verbreydt en hoogh gepresen:
Dies wilt my niet begeven
Op’t krimpen van mijn leven,
13 Tot ick aen desen volcke grondigh
En aen haer nae-geslacht
Uw sterckt’, uw arm, uw macht
En uw gerechtigheyd verkondigh;
Gy gaet het al te boven,
Wie kan u waerdigh loven?