Mem. xiij.
1 Hoe vierigh werd u wet van my bemint!
Uw wet, die gy my altijds siet betrachten:
Uw wet, daer in ick so veel wijsheyd vind
Dat ick daer door mijn vyand derf verachten;
Sy maeckt my sterck; mijn haeters acht ick licht
Om dat sy noyt is buyten mijn gedachten.
2 Dies houd ick my al beter onderricht
Als Leeraers selfs van hooge wetenschappen:
Mijn meesters draef ick ver uyt het gesicht,
En d’oude sien my wijd voor heenen stappen:
Uw woord alleen, daer ick mijn werck af maeck,
Dat brenght my tot so hooge wijsheyds trappen.
3 Waer ick my keer u woord is my een baeck,
Ick volgh u wet waer dat ick heb te treden,
So dat ick noyt van’t rechte pad geraeck,
Noch miss’ het spoor van u gerechtigheden;
Geen beter leer als gy die selver geeft,
Dies ben ick noyt den dwaelwegh ingereden.
4 De soetheyd, die u wijse reden heeft,
Is soeter als het zap van honighraeten
Dat aen den mond en aen’t verhemelt kleeft;
Daer is verstand en wijsheyd uyt te vaeten;
Daer leer ick uyt, al wat in valscheyd leeft
En wat bedrieght en lieght, wel dapper haeten.