Pause. 5 Gelijck een Leeuw van honger wreed en dul Leyt in zijn hol en op de proy en wacht Tot hy zijn buyck en leege darmen vul, So past hy op by dagh en naere nacht Tot dat hy krijght den armen in zijn macht, Hy duyckt en buyght om met zijn klaeuw te raecken Die binnens sprongs zijn stercke pooten naecken.
6 Hy spreeckt in’t hert, God ken haer langher niet, Sy zijn uyt zijn gedachten al geraeckt, Hy berght voor haer zijn aengesight, en siet In eeuwigheyd niet hoe’t den arme maeckt. Stae op, o God, ’tis tijd dat gy ontwaeckt, Hef op uw hand, laet ons uw hulp gebeuren, Vergeetse niet die in ellende treuren.
7 Wat lastert u het goddeloose rot En seyt, gy doet haers doens geen ondersoeck; Nochtans syt gy een al-door-oogend God Die het verdriet der armen stelt te boeck: Ghy wilt de wraeck; my, seght gy, sy de vloeck; Gy zijt de hulp van Weduwen en Weesen, De toeverlaet der gener die u vreesen.
8 Breeck het geweld en goddeloosen arm, Roey uyt het quaed, daer blyf geen overschot, Maer dijnes volcks genadelijck erbarm, Gy, Heere, zijt haer Koningh en haer God, Slae het geboeft dat uwen naem bespot, En plaegh en jaegh den Heyd’nen uyt den Landen En schuym uw rijck van bittere vyanden.
9 Dit was de bee; gy gaeft ons goed gehoor, Dies wast ons hert en wert weer fris en koen; Gy sult ons klacht met een genegen oor Aennemen, Heer, en u ter hulpe spoen Om weeuw en wees en armen recht te doen, Op dat de mensch met snoode schellem-stucken Niet voort en gae om vromen te verdrucken.
Cookies on Poetry Cove