Pe. xvij.
1 U woord, waer door gy uwe wil verklaert,
Is wonderbaer en vol van wijse reden:
Daerom heb ick’t gehouden en bewaert;
Het is een licht en schijnt in duysterheden;
Die’t wel deursoeckt met nederigh verstand
Werd wijs, en leert wat wegh hy heeft te treden.
2 ’t Is uwe wet waer nae mijn herte brandt:
Ick gaeper nae met yverigh verlangen
En nae u woord hijght al mijn ingewand:
Laet desen dorst mijn ziel niet langer prangen;
Sie, Heer, op my, gelijck gy zijt gewent
Op die aen u van ganscher herten hangen.
3 In uwe wet neemt alle dwael-spoor end:
Des wilt mijn wegh na u geboden rechten
En maeck my doch u heyligh woort bekent;
Laet van’t geweld mijn recht niet over-vechten;
Verlosse my van allen over-last,
En ick sal my aen uwe wil verknechten.
4 Ick heb met vlijt op uwe stem gepast:
Des doe u gunst op uwen Dienaer daelen,
En maeck my doch in uwe kennis vast;
Laet my de Son van uwe wet doorstraelen;
Mijn traenen sijn als regen neer geplast
Om dat ick sie hoe grof de menschen dwaelen.