Pause.
5 Dit is de wegh die sulcke dwaesen gaen:
Haer kinders treen al mee de selve paen
En keuren’t goed al wat haer ouders deen,
En wandlen oock in haere sotheyd heen.
Maer wat gevolgh, wat eynd, wat komter af?
Men steecktse mee, als schaepen, in het graf.
De vroome doch, als’t smorgens komt te daegen,
Sal over haer de heerschappye draegen.
6 Het graf verslijt haer wesen met haer vel.
Maer mijne ziel sal uyt die duystre hel
Van God verlost, ontgaen des grafs geweld.
Hy neemt my op: ick werd van hem hersteld.
Vreest niet al werd een ander rijck van goed,
Al rijst sijn huys in pracht, in eer, in bloed,
Want met de dood moet hy het al verlaeten,
En neemt niet mee van al sijn groote staeten.
7 Al was zijn siel van alle lusten zadt,
Al heeft sijn buyck vol op van als gehadt:
Het sal hem gaen gelijck zijn voorgeslacht;
Noyt werd het licht, ’t blijft eeuwig voor hem nacht.
Daerom een man, die hier in wellust leeft,
In eer en pracht, maer geen verstand en heeft
Om al sijn doen met waere deughd te cieren,
Vergaet gelijck de reden-loose dieren.