ij. Pause. 8 ’t Geberght van Basan, dat de locht Bereyckt met menigh bult en bocht Is schoon om aen te kijcken: Maer, bergen hoogh, waer pocht gy op? Hier geld geen kruyn, of spits, of top,
’t Moet al voor Sion strijcken. Dit is, dit is de bergh, daer God Sijn lust in had, en dien hy tot Sijn hof heeft uytgelesen, Oock heeft de Heere vast geseyt Dat hy tot in der eeuwigheyd Daer metter woon sal wesen.
9 Daer is geen eynd noch tellen aen Van die tot sijnen dienste staen: Sijn Engelen en knechten Sijn waegenen en ruytery Met duysenden op Sinay Sijn veerdigh om te vechten. Gy, Heere, stijght ten Hemel op En grijpt den Kercker by de krop En voert hem selfs gevangen; Gy stort uw gaeven op den mensch En doet hem menighmael nae wensch Wat dat hy eyscht ontfangen.
10 Noch wijder gaet gy, Heer, en doet Oock den weerspannelingen goet Op dat sy by u woonen; Gelooft sy God, die ons versaed En door soo menigh milde daed Sijn liefd’ aen ons komt toonen. Hy is de God, die ons behoedt En redt uyt alle tegenspoed Wat datter oock mach rijsen: Die ons verlost uyt alle nood En selfs voor de gewisse dood Een uytkomst weet te wijsen.
Cookies on Poetry Cove