iij. Pause. 11 Grijpt haer in’t heetst van uwe gramschap aen, Brengt over haer een vloed van ongenaede, Stort uwen toorn op haer en haeren zaede, Doet haer Palleys’ en hutten ledigh staen, Om dat sy met een vuylen laster-mondt Vervolgen die, die van u sijn geslaegen; De pijn en smert van die gy hebt verwondt Dient voor een praet in haere drinck-gelaegen.
12 Klamp sond op sond, en d’een op d’ander schuld: Noyt moeten sy van uwe goedheyd smaecken, Noyt haeren naem in’t boeck des levens raecken: Noyt moet hy daer by vroomen sijn geduldt. Ay my, o God! ick ben in angst en noodt, Doch op een rots sult ghy my veyligh stellen, Dies sal ick u met lofsangh maecken groot En uwe deught met danckbaerheyd vertellen.
13 Dat sal voor u doen opgaen soeter lucht Als’t offer-vet der jonge hooren-beesten; Dat sal de goên verblijden, en de geesten Doen vroolijck zijn en zwellen van genught Der gener, die sachtmoedigh sijn van hert En die den Heer hier soecken met verlangen, Want hy verhoort als hy gebeden werd En luystert nae de stem van sijn gevangen.
14 Dat al wat leeft hem loof met volle krop, In hemelen, in aerde, zee en stroomen: Van sijne hand sal Syons welvaert koomen; Hy sal de Steên van Iuda bouwen op Ter vaster woonst en ??selijck besit Van Israel, van sijn verkooren knechten, Dien Godes vrees is een geduyrich wit En die in nood aen hem haer ancker hechten.
Cookies on Poetry Cove