Pause. 5 Steuyt eens den loop der Goddeloosen, Maeck eens een eynde van de boosen, Maer stel den Stoel der vroomen vast Ghy, die in’t hert en nieren tast. God is mijn Schild, en aller vroomen, Daer achter stae ick sonder schroomen Hoe dapper dat mijn Vyand woed; Hy mind die oprecht zijn en goed.
6 God is Rechtvaerdigh in sijn oordeel, Al krijght de boose somtijts voordeel En maeckt de Meester in het Land Nochtans wanneer sijn gramschap brand. Werpt hy hem wederom ter aerden, Hy slijpt het mes en wet zijn swaerden, En, soo hy voort gaet sonder leed, Spant hy zijn boogh ter schoot gereed.
7 Hy heeft het doodlijck stael in handen Om hem te drijven uyt de Landen; Blijft hy verhit, de pijl gaet af; Het swaerd is vaerdigh tot de straf. Noch wil mijn vyand my niet spaeren En gaet in arbeyd om te baeren Onrecht en leugens sonder end, Waer toe hy al zijn moeyte wend.
8 Hy heeft voor my een put doen delven Maer ’t mocht wel wesen voor hem selven, Hy heeft voor my gestelt een val
Daer hy sich selfs in vangen sal. Zijn moeyt en Goddeloos begeeren Zijn wrevel sal weer op hem keeren, Zijn moed-wil sal hem storten op De schedel van zijn eygen kop.
9 En ick sal God den Heere loven Voor’t Recht dat hy my schaft van boven, En singen zijnen naem met danck Van Psalmen en van snaeren-klanck.
Cookies on Poetry Cove