ij. Pause. 9 Ghy zijt, o Heer, den goeden goedertieren, Den vroomen vroom, genaedigh die u vieren, Den reynen reyn, den boosen sijt ghy bars, Den sachten sacht, den harden over dwars. Want ghy verhooght die neder is geslaeghen, En werptse laegh die moedig’ oogen draegen, Want ghy, mijn God, maeckt dat mijn Lampe licht En dat de nacht voor haere klaerheyd zwicht.
10 Ick sal met u door dichte drommen dringen, En over wal en hooge muyren springen. Uw woord is trouw, men macher vast op staen; Geloutert ist, en door het vuyr gegaen. Ghy sijt een Schild voor die, die u betrouwen, Ghy sijt de rotz voor die, die op u bouwen, Want wie is God, wie is de klip, de steen, Dan ghy, o God, dan ghy ons Heer alleen?
11 Ghy geeft my kracht in zeenuwen en spieren Die op mijn wegh my leyden komt en stieren; Mijn voeten maeckt ghy seker en gezwindt, En stelt my vast op’t hoogh gelijck een hindt. Ghy leert ten strijd mijn armen en mijn handen Soo dats’ een boogh van stael in stucken spanden; De Schild dijns heyls heeft my voor’t quaed beschut,
Ghy maeckt my groot, uw hand is’t die my stut.
12 Ghy maeckte ruymt daer ick most henen treden, Mijn voet stond vast en is my niet ontgleden; Mijn vyand vlood, ick sat hem op de hiel En trof hem soo dat hy ter aerde viel; Hy wierd verdaen, wy maeckten hem ter neder Eer dat ick quam van mijne zeege weder; Ick stietse door, dat niemand op en stond, Die sich gestort voor mijne voeten vond.
Cookies on Poetry Cove