Iod. x.
1 Gy schiept my, Heer, door uw vermoogen’ hand.
Ick wierd een mensch: maer om uw wet te leeren
Verlicht mijn geest en heldert mijn verstand;
So sullens’ al, die u ontsien en eeren
(Om dat ick my vast op uw woord verliet)
Haer oogh op my met grooter vreughde keeren.
2 ’t Was enckel recht (en ick ontken het niet)
Wat kruys en ramp gy over my liet koomen:
Dat uwe tucht om best-wil is geschiedt
Dat weet ick wel, en hebt daer voor genoomen:
Maer laet oock nu, nae uw genaedigh woord,
My uwe troost en goedheyd overstroomen.
3 Weert van my af al wat mijn wel-zijn stoort,
Ontfermt u mijns, en ick sal weder leven,
Want van u wet werd mijne ziel bekoort.
Brengh al ter schand, wat trots en opgeheven
Van hovaerdy, met leugens my verraedt:
En ick sal my tot u bevelen geven.
4 Dan sal, o God, al wie de boosheyd haet,
Al wie u vreest, wie oyt u wetten kenden
Wanneer sy sien hoe wel ’t uw dienaer gaet
Op my het oogh en haer gedachten wenden;
Geef dat mijn hert zy oprecht in der daed
Op dat met reen my niemand koom te schenden.