Koph. xix.
1 Ick heb tot u geroepen, Heere, hoor,
Hoor, Heer, en ick sal uw geboden houwen,
En wandelen op’t rechte deughden-spoor:
Noyt sal in my dat yver-vyer verkouwen.
Ick bad en riep, o God, behoude my
En ick en sal in wel-doen niet verflouwen.
2 Met traenen kom ick u des morgens by
Eer dat de Son den slaeper komt verrasschen,
Terwijl den dauw met sprencklen blanck en bly
Het gras en kruyd komt in den uchtend wasschen;
Oock is u wet mijn onderhoud by nacht
Als op sijn wacht de waecker heeft te passen.
3 Neygh, goede God, tot mijn bedroefde klacht
Een gunstigh oor, op dat ick magh verquicken
En door u woord ten leven werd gebracht.
Die my van ver beloeren en bemicken
(Een volck dat van u wetten niet en houdt)
Die naedren my met doodelijcke stricken.
4 Maer gy, o Heer, op wien ick heb gebouwt,
Sijt oock niet ver, nae u getuygenissen,
Die niet verlaet den man die u vertrouwt.
Ick spreecke niet nae duncken of nae gissen,
Maer weet het wel, en ’tis by my al oudt,
Dat in u woord gy nimmermeer sult missen.