j. Pause. 4 O God, doe gy voor henen toogt Om door het land, daer’t altijd droogt, Dijn volcke te geleyden, Doe dreunde d’aerde datse reet, Den Hemel droop van ’t bange sweet, De bergen op der heyden Iae Sina wierd als opgelicht En schudde voor uw aengesicht Met daverende toppen. Dit deed gy, groote Iacobs-Godt, Die op u erfdeel, op uw lot, Sond wilde waeter droppen;
5 Gy gaeft een vet en groeysaem nat Daer Israel ter neder sat En liet hem ’t land bewoonen; Soo helpt gy wederom te recht Die tegen kruys en armoe vecht, En komt u goedheyd toonen. Wat wasser doe een rijcke stoff Die uwer grooter daeden loff De wereld door dee draeven! Der goeder maeren wasser veel, Oock en gebracker tongh noch keel Die daer van kennis gaeven.
6 De Koningen, wel eer geducht, Die mosten heen, en op de vlucht, ’t En was geen tijd van blijven; De swacke plunderden het land, De roof en buyt viel in de hand Van waepen-loose wijven. O Israel, al waert oock, dat Gy onder asch en steenen sat Bestooven en ontluystert, Al waert gy zwert van roock en roet Door suckelen en tegenspoet, Al was uw glans verduystert:
7 Soo sult gy nochtans blincken, als De veertjes van een duyve-hals Die in de Son ons schijnen Te sijn van silver en van goud Gemenght met oostersch Ameroud En gloeyende robijnen. Doe God met sijne stercke hand De Vorsten sloegh, en al haer land Gaf aen den Isralijten, Dee Sion haer soo suyver op Dat sy de sneeuw op Salmons top Haer witheyd kon verwijten.
Cookies on Poetry Cove