j. Pause.
4 Hy heeft de zee en woeste stroomen
In eenen afgrond t’saem vergaert
En als op eenen hoop doen koomen
En in een schat-kist dicht bewaert.
Laet hem alles vresen
Watter sy in wesen
Wie op aerde woon;
Dat elck, dien het leven
Is van hem gegeven,
Sich ootmoedich toon.
5 Wanneer hy spreeckt, op zijnen woorde
Geschiet het al wat hy gebied,
Het staeter strax, gelijck ’tbehoorde,
’tIs al gereed, daer mangelt niet.
Wat de Heydnen buyten
Sijnen wil besluyten
Maeckt hy vruchteloos,
En al haer gedachten
Hebben klem noch krachten,
’tIs al vaets en voos.
6 Maer Godes raed sal eeuwigh duyren,
Bestendigh ist wat hy besluyt,
Geen tijd, geen eyndloos tal van uyren
Wischt dat uyt zijn gedachten uyt
Saligh zijn ter deegen
Die den Heer gekreegen
Hebben tot haer God,
Die hy heeft verkooren
Die hem toebehooren
Als zijn erf en lot.