j. Pause. 5 Noch wijder gaet haer sotterny; Den Hemel selver is niet vry; Sy quaemen nergens daerse ’t gaeven, Haer woord moet hoogst van alle draeven. Daerom so valt het volck haer toe Des gullen waeters eenmael moe, Dat haer so ruym geschoncken wert, En spreeckt met een vertwijfelt hert:
6 Souw God sich oock wel trecken aen Hoe dat op aerd de dingen gaen, En die ten Hemel is geseten Sou die oock van de menschen weten? Dit volck past immers op geen God En vreest noch hem, noch sijn gebod, Nochtans so sijnse wel gerust En hebben wat haer hertje lust:
7 Waer toe so neem ick dan de pijn Om suyver en om reyn te sijn? Waer toe in onschuld my gewassen? Waer toe getreurt in sack en assen? Dewijl ick doch van dat het daeght Met alle rampen werd geplaeght En alle mergen in mijn huys Sie nieuwe straf en ander kruys?
8 Ick was by nae al mee verleyt, Doch trad te rugh, en heb geseyt Sal ick dan trouweloos verdoemen
Al die sich Godes kindren noemen? Maer als ick noch by mijn vernuft De waerom socht, bleef ick versuft: Die steylte was my al te hoogh En buyten reyck van ’s menschen oogh:
9 Tot dat ick gingh my selven af En my ten heylighdom begaf Om uyt des Heeren woord te spooren Wat eynd’ den boosen was beschooren. Daer sagh ick, Heer, wel klaer, hoe dat Sy van u sijn gestelt op’t gladt, Hoe los sy staen, hoe op een kort Gy haer in’t slijck ter neder stort.
Cookies on Poetry Cove