Pause. 5 Dies gaen voor by in suchten en in klaegen Door uwen toorn ons alderbeste daegen Gelijck een woord ter lippen uytgevaeren. Wat is ons tijd? naeuw tienmael seven jaeren Bereyckt den mensch, en’t is een dapper man Van jeughd en kracht die tachtigh haelen kan.
6 Noch is het best’ omset met dichte sorgen, En veeltijds is het heden niet als morgen; Is’t nu geluck, flus ist weer heen gevloogen:
En wie nochtans merckt op met hert en oogen Op uwen toorn? wie luystert nae uw woord? Wie vreest uw hand? wie schrickt so hy behoort?
7 Dewijl wy dan so los en onvermeeten De weynigheyd van onsen tijd vergeeten So leer’, o Heer, ons onse daegen tellen Op dat wy ons tot waere wijsheyd stellen. Keer weer, o God, wat toeft gy doch so spae? En neem weerom u knechten in genae.
8 Kom met uw gunst des morgens ons versaeden Dat onse siel verheught en onbelaeden Den ganschen dagh haer vrolijck gae vermeyen; Geef soet na zuyr, en lacchens stof na schreyen; Meet ons so ruym uw vriendlijckheden toe Gelijck gy deed de slaegen dijner roe.
9 Laet over ons uw werck alomme hooren, U grootheyd blijck aen die van ons gebooren Sijn nevens ons uw’ onderdaene knechten; Uw vrindlijck oogh bestraele den oprechten; Bestier ons doen en laet uw sorgen gaen Heer, over ’t werck dat wy ter handen slaen.
Cookies on Poetry Cove