Pause.
6 Sy sijn doornaeyt van slimme streecken,
Daer ’s niet of ’t werd van haer doorloert,
Selfs wat een man in’t herte voert;
Sy weten onder een te spreecken
Wat daer magh steecken.
7 Maer God sal’t langer niet verdraegen
En snellijck senden van om hoogh
Een pijl van sijn gespannen boogh:
Hy is gereed om haer te plaegen
In korte daegen.
8 Dan salmen sien de droeve vruchten,
Haer scherpe tongh, haer eygen zweerd
Sal tegen haer luy sijn gekeert;
Die’t met haer hielden sullen suchten
En henen vluchten.
9 Dit sal geschien voor yders oogen,
Dat elck daer op te degen merck
En wel bevroe des Heeren werck,
Om Godes eere te verhoogen
Nae sijn vermoogen.
10 De vroome, die het quaed verdoemen
En vreesen God uyt ware deughd,
Die sullen in hem sijn verheught
En sijnen naem volmondigh noemen
En hoogh beroemen.