j. Pause.
4 O God, wy hebben ons ontgaen:
Ons’ Ouders hebben ’tmee gedaen:
Wy hebben, en oock zy gesondight:
Op uw so menigh wonderwerck
Van haer gesien, of haer verkondight,
En naemen sy noch oogh noch merck.
5 Gedachtigh sijn sy niet geweest
Der deughden die gy haer beweest,
Maer raeckten op den tocht aen’t meuyten,
Doen haer, vervolgt van Pharoos heyr,
Het waeter scheen te sullen steuyten,
Het waeter van het roode Meyr;
6 Doch hebt gys’ om uw eer bewaert
En dus uw macht geopenbaert:
Men sloegh de Zee en zy verdrooghde,
Het volck gingh door den afgrond heen,
De hand, die haer te krencken pooghde,
Wierd van des Heeren overstreen.
7 Die hilp haer uyt des vyands macht
Die nu versoopen en versmacht
Drijft door de zee met ros en waegen;
Doe sagh den wederspanner wel
Dat hy sijn God geloof most draegen,
Des looftmen hem in Israel.