Pause. 6 De Princen sullen sich verneeren En met gebooge knien
Sal’t heydendom hem koomen eeren En sich aen hem gebien; Hy sal hem troosten en beschermen Die om sijn bystand smeeckt, En sich des armen mans erbermen Dien hulp in nood ontbreeckt.
7 De vroome, die hy siet verstooten, Verschoven en vertreen Door list en overlast der Grooten, Die helpt hy weer te been; Hy wilse redden en bevrijden, Haer onschuld schat hy hoogh En’t bloed van die hier t’onrecht lijden Is dierbaer in sijn oogh.
8 Hy sal op’t alderheerlijckst leven, Van Seba krijght hy goudt, Het volck sal hem haer zegen geven Dat handen voor hem vouwt; Van het gebergt sal kooren koomen Uyt maer een hand vol graen Dat het sal ruyschen als de boomen Die op den Liban staen.
9 Het volck sal meerderen en groeyen Gelijck het weeligh gras, En haere steden sullen bloeyen Daer winst noch welvaert was; Sijn naem sal eeuwigh blijven leven En gaen van kind tot kind, So langh de Son den dagh sal geven, Soo langh men menschen vind.
10 In hem sal’t al gesegent wesen,
En hy van ’t Heydendoem Door alle landen hoogh gepresen, Dat tot des Heeren roem Met luyder keelen uyt sal krijten Geperst van haer gemoed, Het is de God der Isralijten Alleen die wondren doet.
11 Gelooft zy hy, sijn eer verheven: Sijn’ hooge Majesteyt Van al die op der aerde leven Sy lof in eeuwigheyd.
Cookies on Poetry Cove